Zabawy dla autystycznych dzieci

  • 0
zabawy z dzieckiem autystycznym

Zabawy dla autystycznych dzieci

Zabawa odgrywa kluczową rolę w życiu każdego malucha – edukuje, rozwija, pozwala na kontakt z rówieśnikami i nabywanie nowych umiejętności społecznych. W przypadku dziecka autystycznego należy jednak sobie zdawać sprawę z faktu, że podejmowane przez nie stereotypowe czynności nie mogą być traktowane w kategorii właściwej rozwijającej, rozrywki. Niezbędne będzie tutaj nauczenie go odpowiednich dla niego zabaw. Jak to zrobić? Poniżej kilka porad, które mogą się okazać niezwykle przydatne dla rodziców, których pociechy cierpią na autyzm.

Stereotypowe zabawy dziecka z autyzmem

Znacząca część autystycznych dzieci spędza czas wykonując samodzielnie wymyślone, powtarzalne, stereotypowe czynności. Zalicza się do nich między innymi zabawę kręcącymi się bączkami, układanie piramid z klocków czy wprawianie samochodzików w rytmiczny ruch. Pozwalają one maluchowi pozostać w własnym, zamkniętym, bezpiecznym świecie. Dzięki nim dziecko jest w stanie uniknąć niechcianego kontaktu i skupić się na wykonywaniu czynności w określonym schemacie. W ten sposób autystyczny maluch radzi sobie z niezrozumiałą rzeczywistością i unika konfrontacji. Dobór przedmiotów do zabawy przez takie dzieci bardzo często bywa nielogiczny. Zamiast lalek czy pluszaków wolą one sięgać po różnego rodzaju obiekty mechaniczne. Charakterystyczne dla maluchów z autyzmem jest również używanie przedmiotów niezgodnie z ich właściwym przeznaczeniem, na przykład skrobanie łopatką po podłodze.

Jak najlepiej bawić się z autystycznym dzieckiem?

W przypadku pociechy cierpiącej na autyzm, brak jest jednego zalecanego schematu zabawy. Termin „autyzm” obejmuje bowiem szerokie spektrum zaburzeń o różnym nasileniu. Niezbędna będzie tutaj praca z terapeutą, który ustali jakiego rodzaju aktywności będą dla dzieka najbardziej korzystne, a z których lepiej zrezygnować.

Należy zdawać sobie sprawę z faktu, że autystyczne dzieci, ze względu na osłabiony układ nerwowy i niedoskonałość różnych umiejętności, szybko zmęczą się i zniechęcają. W związku z tym, zabawa z nim powinna uwzględniać przerwy, w trakcie których dziecko będzie mogło się zregenerować.

Kluczowe jest tutaj stworzenie bezpiecznego środowiska, gdzie maluch będzie czuł się w pełni dowartościowany i akceptowany. Nowe elementy należy wprowadzać stopniowo tak, aby pociecha nie czuła się wystraszona lub zagubiona. Większość autystycznych dzieci odczuwa przyjemność z obcowania z materiałami takimi jak woda czy piasek. Świetnie sprawdzi się tutaj tak zwany jeżyk, czyli tort przeszkód na którym znaleźć powinna się zarówno twarda podłoga, miękki, koc, jak i mokry basenik.

Dziecku autystycznemu sporą przyjemność sprawią również zabawy w naśladowanie czynności. To dla niego doskonała okazja na odkrywanie radości tworzenia i rozwijanie umiejętności naśladownictwa. Często w ich trakcie maluch jest w stanie odkryć tłumione w sobie do tej pory emocje i zacząć stopniowo otwierać się na otaczający go świat. Warto wypróbować zabaw takich, jak wspólne malowanie, lepienie z gliny czy słuchanie muzyki.

 

Joanna Goliszek Psycholog, Terapeuta SI

 

 


  • 0
niemowlak

Jak rozpoznać autyzm u niemowlaka?

Tags :

Category : Uncategorized

Autyzm u niemowląt nie jest łatwy do zdiagnozowania. Na szczęście, już na tym etapie mogą ujawniać się pierwsze symptomy tej choroby, które powinny zaniepokoić rodziców i skłonić ich do podjęcia natychmiastowego działania. Poniżej garść przydatnych informacji na ten temat.

 

Przyczyny autyzmu

Przyczyny występowania autyzmu nie zostały póki co do końca rozpoznane. Bardzo prawdopodobne jest jednak, że u podłoża wszystkich jego zaburzeń leżą defekty neurologiczne. Do najpopularniejszych zaliczyć można:

  • Urazy okołoporodowe
  • Dziecięce porażenie mózgowe
  • Uszkodzenia centralnego układu nerwowego
  • Zaburzenia genetyczne lub metaboliczne (chodzi tu głównie o zaburzenia przemiany glutenu)
  • Zatrucia metalami ciężkimi
  • Obniżoną zdolność do naturalnego odtruwania organizmu
  • Toksoplazmozę
  • Silne alergie
  • Zaawansowany wiek ojca (powyżej 40 roku życia)

Pierwsze objawy autyzmu

Jeden z pierwszych objawów autyzmu u niemowląt to problemy z nawiązywaniem kontaktu. Rodziców zaniepokoić powinna sytuacja, w której maluch nie podąża wzrokiem za mamą i nie wykazuje zainteresowania jej twarzą, a zamiast tego błądzi wzrokiem w przestrzeni.

W późniejszym okresie autyzm może objawiać się z kłopotami z nawiązywaniem relacji. Mowa tu między innymi o braku reakcji ze strony pociechy na inicjowanie kontaktu z rodzicem czy nieodwzajemnianie uśmiechu. Charakterystyczna dla dziecięcego autyzmu jest również niechęć do kontaktu fizycznego – taki maluch wydaje się nie odczuwać żadnej przyjemności z przytulania czy innych pieszczot. Kolejny z objawów tej choroby to powtarzalność pewnych charakterystycznych ruchów obrotowych wykonywanych przez dziecko dłońmi i palcami w niewielkiej odległości od twarzy (to tak zwane stereotypie ruchowe).

Objawy autyzmu u pociech w wieku poniemowlęcym

Zaobserwowanie objaw autyzmu w wieku poniemowlęcym powinno być powodem do większego niepokoju rodziców. Na tym etapie nie wystarczy już bowiem bierna obserwacja malucha. Niezbędna będzie wizyta u specjalisty, który pomoże w ustaleniu przyczyn takiego, a nie innego zachowania dziecka i rozwianiu ewentualnych wątpliwości.

Jednym z objawów autyzmu u dzieci w wieku poniemowlęcym mogą być zaburzenia w komunikacji społecznej. Maluchy bardzo często są niezdolne do komunikowania z rówieśnikami i pozostałymi osobami z jego otoczenia. Nie wykazują nimi zainteresowania i żyją w swoim własnym, odrębnym świecie. Kolejny z objawów to brak reakcji pociechy na zniknięcie mamy z pola widzenia. Równie niepokojące powinno być unikanie kontaktu wzrokowego przez dziecko.

O autyzmie w wieku poniemowlęcym świadczyć mogą także zaburzenia w rozwoju mowy. Dziecko, owszem, może gaworzyć, lecz ani ono, ani pierwsze wypowiadane przez niego słowa nie mają na celu skomunikowanie się z otoczeniem czy zwrócenie na siebie uwagi. Ekspresja emocjonalna niemalże nie istnieje, a kontakt, tak werbalny, jak i niewerbalny z takim dzieckiem jest bardzo utrudniony.


  • 0
49451781 - sad daughter hugging his mother at home. concept of couple family is in sorrow.

Zespół Aspergera i autyzm – podobieństwa i różnice

Zespół Aspergera

Zespół Aspergera to całościowe zaburzenie rozwoju i lżejsza odmiana autyzmu. Po raz pierwszy nazwy tej użyła w 1981 roku LornaWing. W jednej ze swoich publikacji zwróciła ona uwagę na różnice między osobami borykającymi się z zespołem Aspergera i autystycznymi. Jej zdaniem, pierwsza grupa chorych w pierwszych latach swojego życia miała dobrze rozwiniętą mowę i procesy poznawcze, a zaburzony rozwój społeczny i motoryczny.

Zarówno zespół Aspergera, jak i autyzm to zaburzenia rozwojowe o podłożu neurologicznym. Są one nieuleczalne i towarzyszą osobie chorej od wieku niemowlęcego do końca życia. W większości przypadków, zespół Aspergera diagnozowany jest dopiero w momencie, gdy dziecko idzie do szkoły. Trudno jest stwierdzić to wcześniej, jako że objawy są niekiedy łudząco podobne do autyzmu. Jedyną różnicą jest szybki rozwój intelektualny.

Najpopularniejsze objawy zespołu Aspergera to:

  • Problemy w nawiązywaniu kontaktów i przyjaźni z otoczeniem
  • Brak umiejętności współczucia
  • Zaburzenia mowy
  • Trudności w zrozumieniu abstrakcyjnych pojęć i zwrotów
  • Brak umiejętności współczucia
  • Niechęć do zmian
  • Problemy z organizacją
  • Brak umiejętności interpretowania zachowań i emocji innych osób
  • Niezwykła inteligencja i zdolności – na przykład zapamiętywania dat czy liczenia w pamięci

Autyzm

Autyzm to całościowe zaburzenie rozwoju najczęściej objawiające się w ciągu pierwszych trzech lat życia. Polega ono na zamykaniu się osoby chorej w świecie własnych przeżyć i odcinanie się od świata rzeczywistego. Po raz pierwszy problem autyzmu poruszył w 1943 roku lekarz Leo Kanner.

W wieku dziecięcym, autyzm objawiać może się brakiem gestykulacji, gaworzenia i poprawnej zabawy zabawkami (bardzo często ich zainteresowanie wzbudza tylko jeden ich element, na przykład kółko samochodu), nie reagowaniem na imię, nagłą utratą umiejętności językowych i społecznych, unikaniem kontaktu wzrokowego, obojętnością na obecność innych osób, trudnościami ze zrozumieniem tonu głosu, biernym przyjmowaniem czułości oraz echolalią, czyli powtarzaniem zasłyszanych słów i zdań bez sensu i potrzeby.

Osoby z autyzmem, przez całe życie mogą mieć trudności ze zrozumieniem komunikatów wypowiadanych przez innych ludzi. Charakterystyczne dla nich jest także wykonywanie natrętnych czynności, na przykład huśtanie się czy nawijanie włosów na palce, nieustanne opowiadanie o tej samej rzeczy bez względu na osobę, do której się zwracają, wypowiadanie się w trzeciej osobie używając imienia, nie zaimków oraz bezustanne, nawykowe powtarzanie czynności zgodnie z ustalonym wcześniej porządkiem. Jakiekolwiek modyfikacje powodować mogą gniew lub przygnębienie.